Historia PDF Drukuj E-mail

Historia Navy Seals sięga maja roku 1942, kiedy to powstała jednostka 'Scouts and Raiders', w skład której wchodziło dziesięciu doskonale wyszkolonych komandosów. W swoich misjach (m.in. w Chinach, w Operacji Torch w Afryce, brali także udział w kampanii przeciwko Japonii na Pacyfiku) zazwyczaj wspierali tylko i naprowadzali na cel jednostki pancerne oraz piechotę. Mniej więcej rok po utworzeniu "Scouts and Raiders" powstała jednostka NCDUs (Navy Combat Demolition Units). W czerwcu roku 1943 NCDUs założyli bazę w Fort Pierce na Florydzie i zaczęli nabór i trening.

Były to grupy złożone z ochotników, którzy w początkach 1943 r. zostali wybrani z jednostek Naval Construction Batallions (SeaBees) – Batalionów Budowlanych Marynarki (tzw. Morskich Pszczół). Ochotnicy ci zostali wcieleni do jednostek Navy Combat Demolition Units (NCDUs) – Bojowe Oddziały Wyburzeniowe Marynarki, które działały podczas przeprowadzania operacji amfibijnych, wyszukując i usuwając przeszkody dla oddziałów lądujących na plażach. Ciężkie warunki szkolenia powodowały, że kursy kończyła nie więcej niż połowa kandydatów którzy do nich przystępowali, ta tradycja była utrzymywana też później, w efekcie uzyskiwano oddziały składające się z najlepszych ludzi. Później jednostki te zostały przekształcone w Combat Swimmer Reconnaissance Units – Jednostki Rozpoznawcze Nurków Bojowych.

NCDUs wraz z 'Scouts and Raiders' przygotowywali inwazję na Normandię - przeprowadzili zwiad oraz 'oczyścili' plaże, aby inwazja aliantów mogła przebiec szybko i sprawnie. Podczas wykonywania tego zadania ponieśli ogromne straty, jednak wykonali swoje zadanie, tylko dzięki nim lądowanie wojsk alianckich udało się. Część żołnierzy już po inwazji dołączyło do jednostek liniowych aby wspierać je także w głębi lądu.

Po tej operacji oddziały przeorganizowano, zmieniono też ich nazwę na UDT (Underwater Demolition Team - ang. Zespół Wyburzeń Podwodnych). Ale po kolei…
UDT powstały po jednej z najbardziej kosztownych operacji w czasie wojny na Pacyfiku.
ImagePrzeprowadzonym w 1943 roku desancie na wyspę Tarawa. Bardzo wielu Marines utonęło zanim dotarli do plaży. Dlaczego tak się stało? Bo nie wiedzieli, że jest głęboko, nie wiedzieli gdzie są rafy koralowe ani ustawione przez Japończyków przeszkody. Brak podstawowych informacji wywiadowczych sprawił, że pełne łodzie desantowe utknęły kilkaset metrów od plaż. Mimo to rozpoczęto atak. Gdy dowódcy łodzi wydawali rozkaz opuszczenia łodzi desantowych żołnierze Marines skakali do głębokiej wody. Obciążeni bronią i ekwipunkiem szli na dno jak kamienie.
Wielkie straty poniesione w czasie desantu na Tarawę zmusiło wyższe dowództwo Marynarki do działania. Admirał Richmond Kelly Turner, który zaplanował desant na Tarawę, przysiągł, że nic takiego już się nie wydarzy. Zaczął szukać ludzi, którzy będą mogli sprawdzić plaże i którzy poruszając się pod wodą będą potrafili rozpoznać istniejące przeszkody. Admirał Turner znalazł tych ludzi w elitarnej jednostce Marynarki szkolącej ich w użyciu materiałów wybuchowych. Były to tzw. Navy Combat Demolition Units (NCDUs).

Jednostki te (NCDUs) szkolono do jednego głównego zadania – wysadzania przeszkód na plażach okupowanej Europy. W czasie lądowania w Normandii ( 6 czerwca 1944 roku) saperzy Marynarki wylądowali na plażach. Pod ciężkim ostrzałem założyli ładunki niszcząc ważące wiele ton przeszkody. Pośród tych, którzy powinni być bohaterami lądowania w Normandii, admirał Turner zwerbował członków nowej jednostki zwanej Underwater Demolition Teams (UDT). W Normandii saperzy byli dostarczani do brzegu łodziami – żołnierzy UDT zrzucano z dala od brzegu w celu przeprowadzenia rozpoznania i zlikwidowania przeszkód. Ich wyposażenie było bardzo skromne: kąpielówki, nóż, maska i kamizelka ratunkowa. Oprócz tego posiadali ładunki wybuchowe do niszczenia przeszkód tzw. zestawy Hagensena.

W czasie późniejszych działań na Pacyfiku, żołnierze UDT dokonywali podwodnych inspekcji plaż przeznaczonych do desantowania. Wysadzali kanały w rafach koralowych i niszczyli przeszkody. To dzięki nim powiódł się desant na wyspę Okinawa (kwiecień 1945 roku).
Udział w operacji "Galvanic" (kombinowana operacja desantowa, przeprowadzona w listopadzie 1943 przez wojska amerykańskie w czasie wojny na Pacyfiku, mająca za zadanie odbicie z rąk japońskich atoli Tarawa i Makin w archipelagu Wysp Gilberta) ujawnił błędy w przygotowaniu Marynarki Wojennej USA do lądowania i stał się impulsem do ponownej zmiany procedury szkolenia marynarzy UDT. Do procedury szkolenia dodatkowo wprowadzono wyczerpujące zajęcia z pływania, a także kurs hydrograficzny i kartograficzny, zaczęto też na nowo kompletować wyposażenie i umundurowanie marynarzy. Wprowadzone zmiany pomogły zwiększyć skuteczność oddziałów UDT, przeprowadzić wiele udanych operacji desantowych a także zminimalizować straty tych oddziałów. Po wojnie liczebność oddziałów UDT spadała, bo nie widziano zapotrzebowania na ich usługi. W tym czasie opracowano wiele nowatorskich urządzeń takich jak aparaty do nurkowania, kombinezony nurkowe a także urządzenia pozwalające działać z zanurzonych okrętów podwodnych. Rozwinięto też taktykę działania oddziałów UDT na lądzie, co okazało się bardzo istotne w przyszłości.
Właściwie każde lądowanie wojsk amerykańskich na wyspach w tym okresie było poprzedzone atakiem UDT.

Po drugiej wojnie światowej znacznie zmniejszono liczebność oddziałów UDT, jednak dalej działali.

Wojna w Korei, która wybuchła 25 czerwca 1950 roku spowodowała, że oddziały UDT stały się znowu potrzebne. Ze względu na ciężką sytuację zdecydowano się ich użyć w operacjach dywersyjnych na tyłach nieprzyjaciela. Równolegle były też przeprowadzana operacje wsparcia desantów. Dodatkowo oddziały UDT brały też udział w operacji "Fishnet" - niszczeniu północnowietnamskich sieci rybackich. Wysyłano ich także na typowe akcje specjalne w portach, gdzie mieli niszczyć sprzęt wroga. Podczas konfliktu koreańskiego jednostki Underwater Demolition Teams brały udział w lądowaniu w Inchon oraz w innych zadaniach, do których należały m.in. ataki na mosty i tunele, do których można się było dostać wprost z wody. Poza tym, w ograniczonym zakresie, zajmowały się wyszukiwaniem min w portach i rzekach. Po zakończeniu wojny w Korei podstawowym zadaniem oddziałów UDT było rozpoznanie, brały one też udział w wielu eksperymentach naukowych, w tym powiązanych z programem lotów kosmicznych, a także testowały nowy sprzęt.

Od momentu, kiedy prezydentem USA został John F. Kennedy, rola sił specjalnych i walki partyzanckiej w siłach zbrojnych USA bardzo się zwiększyła. W związku z tym marynarka wojenna USA zdecydowała się wydzielić z UDT oddziały wyspecjalizowane w operacjach niekonwencjonalnych. Nowe oddziały to właśnie SEAL Team. W roku 1962 prezydent Kennedy nakazał marynarce utworzenie dwóch oddziałów SEAL (jeden stacjonuje na wschodnim a drugi na zachodnim wybrzeżu USA). zespół SEAL Team ONE przydzielono do Floty Pacyfiku a SEAL Team TWO do Floty Atlantyku. Zespoły te były odpowiedzialne za niekonwencjonalne działania wojenne, obronne operacje partyzanckie i tajne operacje na pełnym morzu i na wodach śródlądowych. Natychmiast wysłano je do Wietnamu, gdzie wypełniały zadania specjalne, jednak po jakimś czasie zaczęli oni wykonywać 'zwykłe' zadania, co okazało się posunięciem bardzo słusznym - żołnierze radzili sobie w tych warunkach doskonale. Ich głównym zadaniem było stworzenie możliwości prowadzenia walki partyzanckiej przez marynarkę wojenną USA, w tym opracowanie potrzebnej taktyki i sprzętu. Już w marcu 1962 dwóch instruktorów z Oddziału 1 SEAL przybyło do Sajgonu w celu szkolenia żołnierzy południowowietnamskich w operacjach specjalnych. Tak rozpoczęto operacje SEAL Team w Wietnamie. Później marynarze SEAL Team współpracowali z CIA w operacjach wywiadowczych, jednak o wiele lepsze wyniki osiągnięto kiedy oddziały SEAL stworzyły własne struktury wywiadowcze.

ImageJedną z najbardziej znanych i najbardziej reprezentatywnych operacji SEAL Team w Wietnamie były ich działania w tak zwanej RSSZ (Rung Sat Special Zone - ang. Strefa Specjalna Rung Sat). Jest to obszar delty Mekongu, obejmujący wszystkie główne drogi wodne tego regionu, i z tego powodu jest strategicznie ważny. Z drugiej strony obecność tylu rzek powoduje że jest to jedno z najbardziej nieprzyjemnych i niegościnnych miejsc na południu Wietnamu. Przez wieki piraci, bandyci i przemytnicy południowo-wschodniej Azji poszukiwali schronienia w tych prawie niedostępnych bagnach podzwrotnikowych. Teren ten jest straszny. Rośliny tropikalnych nizin tworzą tam nieprzepuszczalną barierę pokręconych korzeni. Tereny bardziej suche mają podwójną pokrywę roślinności, uniemożliwiającą obserwację z powietrza. Podczas odpływu gruba warstwa mułu, sięgającą przeciętnemu człowiekowi do piersi utrudnia poruszanie się. Bujna roślinność bagien jest domem dla wielu gatunków zwierząt. Rysie błotne, pytony, krokodyle, jadowite węże, wielkie pająki, skorpiony, pijawki i jadowite mrówki – wszystkie można spotkać na terenie RSZZ.
Ponieważ Viet Cong używał RSZZ jako miejsca przegrupowania i zaopatrywania swoich jednostek, w 1966 roku dowództwo sił amerykańskich w Wietnamie skierowało do tego regionu jednostki SEAL. 26 marca rozpoczęto pierwsze działania w ramach operacji „Jackstay” które, przeprowadzone bez strat własnych, doprowadziły do poważnego zakłócenia operacji Viet Congu w tym regionie – partyzanci nie mogli już się czuć na tym terenie bezpieczni.

W związku z sukcesem postanowiono zintensyfikować działania SEAL Team w RSZZ. Misje obejmowały nękanie przeciwnika i ograniczanie jego ruchów poprzez zasadzki, porwania funkcjonariuszy komunistycznych, zakładanie posterunków podsłuchowych oraz niszczenie zapasów, studni i fortyfikacji.

W czasie wojny wietnamskiej jednostki UDT wykonywały zadania rozpoznawcze a SEAL liczne operacje ofensywne. W Wietnamie jednostki SEAL nabyły doświadczenia i uformowały taktykę swego działania.
Jednocześnie, w celu wsparcia jednostek UDT, SEAL i dwóch innych jednostek specjalnych – Boat Support i Beach Jumpers – do zadań dotyczących administracji, planowania, badań i rozwoju, stworzono jednostki Naval Operation Support Groups (Grupy Wsparcia Marynarki). W 1967 r. jednostki Naval Operations Support Groups przemianowano na Naval Special Warfare Groups (NSWG) (Jednostki Marynarki do Zadań Specjalnych), ponieważ coraz częściej w ograniczonym stopniu wykorzystywano je do rozwiązywania konfliktów i zadań specjalnych.
W 1983 r. istniejące jednostki UDT zostały przekształcone w zespoły SEAL i/lub SEAL Delivery Vehicle Teams (mobilne jednostki operacyjne). Do zakresu misji SEAL weszło rozpoznanie hydrograficzne i uderzeniowe działania podwodne.
 

Ważne daty:

25 maja 1961 - prezydent Kennedy powołuje specjalną jednostkę o nazwie Navy SEALS.
1 stycznia 1962 - możliwa działalność operacyjna.
1963-1975 - udział w operacji w Wietnamie. O tym jak skuteczni byli komandosi świadczy określenie ich przez Vietcong: "Diabły z zielonymi twarzami". W tym konflikcie zginęło 49 komandosów.
1983 - udział w operacji na Grenadzie.
1989 - operacja "Just Cause" w Panamie, mająca na celu powstrzymanie Manuela Noriegi przed opuszczeniem kraju.
1990 - udział w operacji "Pustynna Burza".
1993 - udział w operacji "Restore Hope" w Somalii. Dokładnie - udział 4 operatorów SEALS z SEAL TEAM 6 w akcji "Irene" znanej np. z filmu Helikopter w ogniu (w grupie naziemnej płk. McKnight-a).
1997 - zatrzymanie zbrodniarza serbskiego Miroslava Tadicia - Bośnia. marzec 2002 - operacja "Anakonda" - Afganistan.
2002 - udział w operacji "Enduring Freedom" - Afganistan.
2003 - udział w operacji "Iraqi freedom" - Irak.
 
 
Źródło:
www.sealteam.w.interia.pl
www.chronoline.pl
www.vietnam.net.pl
www.sealchallenge.navy.mil/seal/
Historia oręża - Navy SEALs
< Poprzedni